zaspokoić

zaspokoić (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˌzaspɔˈkɔjiʨ̑], AS[zaspokoi ̯ić], zjawiska fonetyczne: epenteza i ̯ akc. pob.
?/i
znaczenia:

czasownik przechodni dokonany (ndk. zaspokajać)

(1.1) zadowolić kogoś, dając mu to, czego potrzebuje lub pragnie[1]
(1.2) daw. praw. spłacić, uregulować dług[2]
(1.3) daw. przywrócić spokój, uspokoić, uwolnić od niepokoju[2]
(1.4) daw. załatwić[3]

czasownik zwrotny dokonany zaspokoić się (ndk. zaspokajać się)

(2.1) daw. uspokoić się, pozbyć się niepokoju[2]
(2.2) daw. zostać uśmierzonym, uspokojonym[2]
(2.3) praw. spłacić się
odmiana:
(1.1-3) koniugacja VIa
(2.1-3) koniugacja VIa
przykłady:
(1.1) Podczas gdy Francja i Wielka Brytania wciąż polegają na energii jądrowej, Niemcy wyłączają kolejne elektrownie atomowe i chcą zaspokoić swoje zapotrzebowanie na energię dzięki źródłom odnawialnym[4].
(1.2) Swoboda korzystania z nieruchomości (…) byłaby iluzoryczna, wartość nieruchomości obciążonej hipoteką najczęściej znacząco zmniejszona, zaś właściciel (…) musiałby liczyć się z obowiązkiem zaspokojenia wierzyciela hipotecznegoczytamy w uzasadnieniu wyroku[5].
(2.3) Określenie sposobu zaspokojenia się wierzyciela z przewłaszczonej rzeczy oraz warunki dokonania tej czynności nie należą do przedmiotowo istotnych elementów umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie[6].
składnia:
(1.1-4) zaspokoić + B.
(2.1-2) zaspokoić się + N.
kolokacje:
(1.1) zaspokoić głód / pragnienie / potrzeby / ciekawość • zaspokoić (kogoś) seksualnie[7]
(1.2) zaspokoić dług
(1.4) zaspokoić sprawę / interes
synonimy:
(1.1) zadowolić, nasycić, dogodzić, ulżyć
(1.3) uciszyć, uspokoić, złagodzić, wyciszyć
(1.2) uregulować, spłacić, naprawić
(1.4) załatwić, dokończyć, zrobić
(2.1) uciszyć się, uspokoić się, wyciszyć się
(2.3) spłacić się
antonimy:
(1.1) zabrać, utrudnić
(1.2) zadłużyć
(1.3) zdenerwować, rozgniewać, zezłościć, pot. wkurzyć, wnerwić, wulg. wkurwić
(2.1) zdenerwować się, rozgniewać się, zezłościć się, pot. wkurzyć się, wnerwić się, wulg. wkurwić się
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. spokój m, spokojność ż, uspokojenie n, uspokajanie n, uspokajacz m, zaspokojenie n, zaspokajanie n, zaspokajacz m
czas. uspokoić dk., uspokajać ndk., zaspokajać ndk.
przym. spokojny, spokojniutki, uspokajający, uspokojony, zaspokajalny, zaspokojony
przysł. spokojnie, spokojno, spokojniutko, uspokajająco, zaspokajająco
wykrz. spokojnie, spox, spoko, spoczko
partyk. spoko, spoczko
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. za- + spokój + -ić
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) dla języków nierozróżniających aspektów zobacz listę tłumaczeń w haśle: zaspokajać
źródła:
  1.   Hasło „zaspokoić-zaspokajać” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3   Hasło „zaspokoić” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3.   Hasło „zaspokoić” w: Antoni Krasnowolski, Władysław Niedźwiedzki, M. Arcta Słownik Staropolski, 1920.
  4. "FAZ": Decyzja KE ciosem dla polityki klimatycznej Niemiec - Dziennik.pl
  5. Wraz z mieszkaniem kupili długi dewelopera. Uratował ich dopiero Sąd Najwyższy. To ważny wyrok dla osób planujących zakup nieruchomości | Dziennik Zachodni, Przemysław Zańko
  6. CIT. Komentarz: Podatki i rachunkowość
  7.   Hasło „zaspokoić” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.