wychowanek

wychowanek (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˌvɨxɔˈvãnɛk], AS[vyχovãnek], zjawiska fonetyczne: nazal.akc. pob.
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) eduk. absolwent jakiejś szkoły[1][2]
(1.2) osoba wzięta na wychowanie przez kogoś[1][2], będąca pod czyjąś opieką; ten kto został wychowany przez osoby nie będące jego rodzicami[1]

rzeczownik, forma fleksyjna

(2.1) D. lm od: wychowanka
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Jeden z wychowanków katowickiej wszechnicy pracuje dzisiaj w NASA.
(1.2) Dlatego też wychowanie dobre, lub tak nazywane, polega w znacznej części na oszukiwaniu wychowanków, a to w tym celu, aby zaniedbywali wygody własnej na rzecz cudzej[4].
składnia:
kolokacje:
(1.1) zjazd wychowanków
(1.2) wychowanek bidula / domu dziecka / internatu / placówki / poprawczaka / sierocińca
synonimy:
(1.1) przest. wychowaniec
(1.2) przest. wychowaniec
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. wychowanie n, wychowywanie n, wychowaniec mos, wychowawca mos, wychowawczyni ż, wychowanica ż
forma żeńska wychowanka ż
czas. wychowywać ndk., wychować dk., chować ndk.
przym. wychowany, wychowawczy
przysł. wychowawczo
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. wychowany + -ek[5]
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: absolwent
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2   Hasło wychowanek w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. 2,0 2,1   Hasło wychowanek w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3.   Hasło wychowanek w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  4. Giacomo Leopardi, Myśli (tłum. Józef Ruffer, wyd. 1909)
  5. Renata Grzegorczykowa, Zarys słowotwórstwa polskiego. Słowotwórstwo opisowe, wyd. III poprawione, Warszawa 1979, s. 17.