wokalizacja (język polski)

edytuj
wymowa:
IPA[ˌvɔkalʲiˈzaʦ̑ʲja], AS[vokalʹizacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.akc. pob.
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) jęz. proces, w którym półsamogłoska lub samogłoska zredukowana przekształca się w samogłoskę
(1.2) muz. dodanie śpiewu do utworu muzycznego
(1.3) jęz. oznaczenie samogłosek za pomocą specjalnych znaków diakrytycznych w językach takich jak arabski czy hebrajski (odpowiednio harakat i niqqud)
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. wokalista m, wokalistka ż, wokaliza ż, wokalizm mrz, wokalistyka ż
czas. wokalizować
przym. wokalny
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) franc. vocalisation[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Hasło „wokalizacja” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  2. Hasło „wokalizacja” w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, wyd. 1995 i nn.