wiernie (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˈvʲjɛrʲɲɛ], AS[vʹi ̯erʹńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.-ni…i → j  ?/i
znaczenia:

przysłówek

(1.1) w sposób wierny, oddany, lojalny
(1.2) w sposób wierny, dokładny
odmiana:
przykłady:
(1.1) Ludzie pyskowali na dziedzica. Żeby Niemców słać na człowieka, który służył wiernie![1]
(1.2) Plan ten obfituje w szczegóły obyczajowe wiernie, choć satyrycznie przedstawiające dążenia chłopomańskiej inteligencji polskiej do połączenia się z ludem dla celów narodowych[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. wierny
rzecz. Wiara ż, wierność
czas. wierzyć
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Teresa Bojarska, Świtanie, przemijanie, 1996, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. Zofia Mitosek (red.), Mimesis w literaturze, kulturze i sztuce, 1992, Narodowy Korpus Języka Polskiego.