wędrować (język polski)Edit

pronunciation:
pronunciation ?/i, IPA[vɛ̃nˈdrɔvaʨ̑], AS[vẽndrovać], zjawiska fonetyczne: nazal.asynch. ę 
definitions:

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)

(1.1) przebywać długą drogę skądś dokądś[1]
inflection:
(1.1) koniugacja IV
examples:
syntax:
collocations:
(1.1) wędrować pieszo / piechotą / na rowerze / samochodem / autostopem / koleją • wędrować bez celu / przed siebie • wędrować śladami (kogoś, czyimiś)
synonyms:
antonyms:
hypernyms:
(1.1) podróżować
hyponyms:
(1.1) pielgrzymować
holonyms:
meronyms:
related terms:
rzecz. wędrówka ż, wędrowiec m, wędrownik m, wędrowniczek m, wędrowniczka ż, wędrowanie n
przym. wędrowny, wędrowniczy
idioms:
wędrować z rąk do rąk
etymology:
notes:
translations:
sources:
  1.   Hasło wędrować w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.