upięknienie (język polski)

edytuj
wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) przest. sprawienie, że ktoś lub coś jest piękne
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Wśród przemian i upięknień jakie Warszawa w tym okresie przechodziła, zapowiadając że ma prawo wyrość na wielkie miasto, i zająć miejsce pomiędzy europejskiemi, rozległe wybrzeża Wisły jak i ulica Rybki w niczém swéj charakterystyki nie zmieniły od wielu wieków[1]. (sic!)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) upiększenie
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. piękno n, piękność ż, pięknienie n, piękniś n, upięknianie n, upiększanie n, upiększenie n
czas. pięknieć ndk., wypięknieć dk., upiękniać ndk., upięknić dk., upiększać ndk., upiększyć dk.
przym. piękny, piękniutki, piękniuteńki
przysł. pięknie, piękniutko, piękniuteńko
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: upiększenie
źródła:
  1. Kazimierz Władysław Wóycicki „Warszawa i jéj społeczność w początkach naszego stulecia”, Gebethner i Wolff, Redakcja Biblioteki Warszawskie, Warszawa 1875, s.254