unikalny (język polski)Edytuj

wymowa:
?/i
znaczenia:

przymiotnik jakościowy

(1.1) unikatowy, wyjątkowy, rzadko spotykany
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Każdy płatek śniegu jest unikalny.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) rzadki, jedyny w swoim rodzaju, niezwykły, nadzwyczajny
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. unikalność ż, unikat m, unikatowość ż
przym. unikatowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
ros. уника́льный (unikalʹnyj), końcowo z łac. ūnicus[1]
uwagi:
Jest to wyraz krytykowany przez wielu językoznawców jako łamiący zasady gramatyczne; jego budowa słowotwórcza wskazuje na znaczenie 'taki, który daje się unikać' (pol. unikać + -alny). Niektórzy lingwiści naciskają na używanie przymiotnika unikatowy zamiast unikalny (takie stanowisko prezentował m.in. Witold Doroszewski), jednak jest to formacja bardzo zakorzeniona w języku polskim i trudno ją z niego wyrugować[2].
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Hasło „unikalny” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
  2. Alicja Nagórko, Zarys gramatyki polskiej, PWN, Warszawa 2007, s. 177.