unicestwiać

unicestwiać (język polski)Edytuj

wymowa:
?/i
znaczenia:

czasownik

(1.1) powodować, że coś lub ktoś przestaje istnieć[1]
odmiana:
(1.1) koniugacja I
przykłady:
(1.1) Struś, który chowa głowę w piasek mając nadzieję, że problem w jakiś cudowny sposób zniknie, sam siebie unicestwia[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) niweczyć, obracać wniwecz, obracać w gruzy, obracać w perzynę, obracać w popiół, demolować, dewastować, rujnować, niszczyć, wyniszczać
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. unicestwianie n
czas. unicestwić
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Hasło unicestwić w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Weronika M. Marcinkiewicz, Cosmopolitan, 1998, Narodowy Korpus Języka Polskiego.