wymowa:
IPA[ˌuʨ̑ɛ̇ˈcĩɲɛr], AS[ućėḱĩńer], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art.nazal.akc. pob.
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) ktoś, kto uciekł lub ucieka
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Trzeba pomagać uciekinierom wojennym!
składnia:
kolokacje:
(1.1) poszukiwany / ukraiński uciekinier • pościg za uciekinierem • tropić / dogonić / dopaść / znaleźć / otoczyć / schwytać / gościć / przyjmować uciekiniera
synonimy:
(1.1) zbieg, zbiegły
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ucieczka ż, uciekinierstwo n
forma żeńska uciekinierka ż
czas. uciec dk., uciekać ndk.
przym. uciekinierski
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. uciec + -inier[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Hasło „uciekinier” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.