turczyć (język polski)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

czasownik niedokonany

(1.1) hist. narzucać język turecki lub turecką kulturę; zmuszać kogoś do przejścia na islam[1]

czasownik zwrotny turczyć się

(2.1) hist. ulegać turczeniu
odmiana:
przykłady:
(1.1) (…) łączyła ich przyjaźń nierozerwana i koleżeństwo, jednakże rozterki pomiędzy nimi nie ustawały: jeden wszystko chciał turczyć, a drugi kozaczyć (…)[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) bisurmanić
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. tureczenie n, sturczenie n, poturczenie n, Turcja ż, Turek m, Turczynka ż, tureckość ż, poturczeniec mos
czas. poturczyć dk., sturczyć dk.
przym. turecki, turczy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
por. amerykanizować • czechizować • germanizować • kozaczyć • lituanizować • polonizować • romanizować • rusyfikować • slawizować • sowietyzować
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Piotr Jaksa Bykowski, Trzy epizody z dawnego życia szlacheckiego: Święcone w Łabuniu u Wojewody Stępkowskiego. Córka hetmańska. Mirza Tadż-El-Faher, 1879, str. 244.