wymowa:
IPA[ˈtruxwɔ], AS[truχu̯o] ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) to, co ulega bądź ulegnie rozkładowi; martwe ciało
(1.2) przen. książk. coś martwego, przestarzałego
(1.3) przen. pot. pejor. obraź. człowiek stary, niedołężny
(1.4) st.pol. smutek, przygnębienie, strapienie[1]
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Policjant zabezpieczył truchło kota.
(1.3) Z żwawej staruszki zmieniła się w bezsilne truchło, na łasce opieki społecznej[2].
składnia:
kolokacje:
(1.1) bezgłowe / martwe / rozkładające się truchło • końskie / ludzkie / zwierzęce truchło • truchło drzewa / kota / psa / zwierzęcia
(1.2) truchło idei / przeszłości / tradycji
(1.3) stare truchło
(1.4) w żałości a w truchle
synonimy:
(1.1) zwłoki
(1.3) starzec
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. truchlenie n
czas. truchleć ndk., struchleć ndk.
przym. struchlały
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1) por. zwłoki
(1.1)   Porada „truchło” w: Poradnia językowa PWN.
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Hasło „Truchło” w: Słownik staropolski, red. Stanisław Urbańczyk, t. 9, Instytut Języka Polskiego PAN, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź 1982-1987, s. 191.
  2. Wojciech Zembaty, Koniec pieśni, rozdz. 4 [1]