towarzysz broni

towarzysz broni (język polski)Edytuj

 
towarzysze broni (1.1)
wymowa:
znaczenia:

fraza rzeczownikowa, rodzaj męskoosobowy

(1.1) wojsk. osoba wspólnie z kimś walcząca, biorąca udział w tej samej wojnie[1]
odmiana:
(1.1) związek rządu,
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) daw. spółwojennik, wspólnik oręża, komiliton
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Mieczysław Szymczak (red.), Słownik ortograficzny je̜zyka polskiego PWN wraz z zasadami pisowni i interpunkcji, t. 3, s. 481, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 1996, ISBN 83-01-11882-2.