topielec (język polski)Edytuj

 
topielec (1.1)
wymowa:
IPA[tɔˈpʲjɛlɛʦ̑], AS[topʹi ̯elec], zjawiska fonetyczne: zmięk.i → j 
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) zwłoki osoby, która utopiła się
(1.2) człowiek uratowany od utonięcia

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(2.1) etn. mit. w podaniach ludowych: pokutujący duch utopionego człowieka, który wciąga ludzi w głębiny wód
(2.2) środ. ryb. martwa ryba[1]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Na powierzchni rzeki unosił się wśród bzyku much wzdęty topielec.
składnia:
kolokacje:
(1.2) niedoszły topielec
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. topiel ż, topielisko n, topienie n, utopienie n, zatapianie n, zatopienie n
forma żeńska topielica
czas. topić ndk., utopić dk., zatapiać ndk., zatopić dk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. topiel + -ec
uwagi:
por. wisielec
tłumaczenia:
źródła:
  1. Barbara Bajek, Mrzeżyno – dwie oddzielne krainy?, „Okolice. Rocznik Etnologiczny”, t. 9/2011, s. 275.