Podobna pisownia Podobna pisownia: telegraafTelegraf

telegraf (język polski)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) urządzenie do przekazywania informacji, przeważnie tekstowych, na odległość; zob. też telegraf w Wikipedii
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

telegraf (język chorwacki)Edytuj

wymowa:
IPA/telěɡraf/
podział przy przenoszeniu wyrazu: te•le•graf
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) telegraf
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
Hasło zaimportowane automatycznie – nie zostało zweryfikowane w papierowych słownikach lub wiarygodnych słownikach online. Jeśli znasz chorwacki, kliknij na Edytuj, dokonaj ewentualnych korekt i usuń niniejszy komunikat. Dziękujemy! Listę innych niesprawdzonych haseł w tym języku można znaleźć pod tym linkiem.

telegraf (język słowacki)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny

(1.1) telegraf[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. telegrafia ż, telegrafista m, telegrafistka ż
czas. zatelegrafovať, telegrafovať ndk.
przym. telegrafný, telegrafický
przysł. telegraficky
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Hasło telegraf w: Krátky slovník slovenského jazyka, J. Kačala – M. Pisárčiková – M. Považaj (red.), Veda, Bratysława 2004, ISBN 80-224-0750-X.

telegraf (język wilamowski)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) telegraf[1]
odmiana:
(1.1) lp telegraf; lm telegrafa
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. telegrafjȳn
rzecz. telegrafadrȫt m, telegrafazouł ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc. télégraphe
por. niem. Telegraf
uwagi:
źródła:
  1.   Hermann Mojmir, Wörterbuch der deutschen Mundart von Wilamowice, cz. S-Z, Polska Akademja Umiejętności, Kraków 1930‒1936, s. 447.