szubienica

szubienica (język polski)Edytuj

 
szubienica (1.1)
 
szubienica (1.1)
wymowa:
IPA[ˌʃubʲjɛ̇̃ˈɲiʦ̑a], ASubʹi ̯ė̃ńica], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art.nazal.akc. pob.i → j 
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) konstrukcja służąca do wykonywania kary śmierci przez powieszenie; zob. też szubienica w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Na historycznej szubienicy stojącej na rynku naszego miasteczka nigdy nikogo nie powieszono.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) daw. drajhulec, galga
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. szubienicznik m, szubienicznica ż
zdrobn. szubieniczka ż
przym. szubieniczny
związki frazeologiczne:
bogatego i na szubienicy diabli nie wezmą, a biednemu człowiekowi lada sznurek robi amen[1]
etymologia:
uwagi:
zob. też szubienica w Wikicytatach
tłumaczenia:
źródła:
  1. Jan Tokarski, A ileż to kłopotu… ze spójnikiem „a”, „Poradnik Językowy” nr 4/1951, s. 6.