szlichtada

szlichtada (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ʃlʲixˈtada], AS[šlʹiχtada], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) przest. zob. ślizgawka[1]
(1.2) przest. przejażdżka mknącymi saniami, sanna[2][3][4]
odmiana:
przykłady:
(1.2) Tej zimy mieliśmy raz wielką szlichtadę.[3]
(1.2) Pomimo więc że na świecie słońce świeciło tak jasno i pięknie, dzwoneczki szlichtad tak wesoło brzęczały […] (E. Orzeszkowa: Pompalińscy)
(1.2) […] Straszny dla domu łoskot, z którym zwykle jadąSanie ogromne, liczne - tak zwaną szlichtadą, • Z napaścią, która domy półsenne odurzaJak napaść zbójców… […] (J. Słowacki: Pan Tadeusz (fragmenty poematu))
(1.2) Zimą przejazdki, brygad parady, • W zapust kuliki, miłe szlichtadyCzoło zakwaszą. (J. Baka: Uwaga kary niezliczonej grzechów)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) sanna, sankada, kulig, kulik
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Schlittade od niem. Schlitten[1]
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: ślizgawka
(1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: kulig
źródła:
  1. 1,0 1,1 Hasło szlichtada w: Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, De Agostini Polska.
  2.   Hasło szlichtada w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. VI, Warszawa 1900–1927, s. 634.
  3. 3,0 3,1   Samuel Bogumił Linde, Słownik języka polskiego, t. V, Drukarnia XX. Piiarów, Warszawa 1807-1814, s. 553.
  4. Karnawał w: Anna Piotrowicz, Słownictwo i frazeologia życia towarzyskiego w polskiej leksykografii XX wieku, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2004, ISBN 83-232-1378-X, s. 267–268.