szelma (język polski)Edytuj

wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub żeński

(1.1) osoba cwana, bez skrupułów
(1.2) rub. spryciarz[1]
odmiana:
(1.1-2) , lub
przykłady:
(1.1) Sąsiad należy do grona szelmów, typków spod ciemnej gwiazdy.
(1.1) Szelmy, chcą mnie do ruiny doprowadzić swoją pomadą! (…) Odkąd bawimy tutaj, spotrzebowały tłuszczu co najmniej z dwunastu świń (…) Potrzebne doprawdy wyrzucać tyle pieniędzy po to, aby sobie gęby paćkać![2]
(1.2) A to szelma, znowu mu się udało.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) cwaniak, oszust, przechera; posp. łajdak, łajdus, łobuz, łotr, łachudra, kundel, skunks, drań, szuja, podlec, nikczemnik, nędznik, kanalia, szubrawiec, parszywiec, zgniłek, pętak, psubrat, łajza, gadzina, ananas, ziółko, ptaszek, gagatek, ancymonek, filut, urwis, gałgan, hultaj, huncwot, drapichrust, chuligan, łapserdak, nicpoń, hycel, ladaco, szatan, skurczybyk, skurkowaniec, sobaka, sukinkot, jucha, śmierdziel, wywłoka; fraz. diabelskie nasienie, diabelski syn, chytry lis, szczwany lis; wulg. skurwysyn; daw. frant, bisurman, wisus
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. szelmeczka ż, szelmostwo n, szelmowskość ż, szelmucha ż, szelmutka ż
czas. szelmić ndk., szelmować ndk.
przym. szelmowski
przysł. szelmowsko
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Schelm[3]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Hasło szelma w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Molier (Jean Baptiste Pocquelin), Pocieszne wykwintnisie
  3.   Hasło szelma w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.