spinacz (język polski)Edytuj

 
spinacz (1.1)
 
spinacz (1.2)
wymowa:
IPA[ˈspʲĩnaʧ̑], AS[spʹĩnač], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) wygięty kawałek drutu służący do złączania kartek papieru; zob. też spinacz w Wikipedii
(1.2) gw. (Łódź)[1] wsuwana spinka do włosów

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) kolej. pracownik kolei zajmujący się spinaniem wagonów
odmiana:
(1.1-2)
(2.1)
przykłady:
(1.1) Przekazywane materiały archiwalne (…) należy przesznurować w teczkach akt po usunięciu spinaczy i innych elementów metalowych;[2]
(1.2) Aby fryzura trzymała się, fryzjerka musiała użyć czterdziestu spinaczy.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) spinacz biurowy
(1.2) neutr. wsuwka; gw. (Poznań) szpanga
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. spinka ż, spinanie n
czas. spinać / spiąć, upinać
przym. spięty
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
(1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: wsuwka
źródła:
  1. Danuta Bieńkowska, Marek Cybulski, Elżbieta Umińska-Tytoń, Słownik dwudziestowiecznej Łodzi, WUŁ, Łódź 2007, ISBN 978-83-75-25095-4, s. 73.
  2. Zarządzenie nr 3/MON z dnia 2 lutego 2005 r.