schludność (język polski)

edytuj
wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co schludne; cecha tych, którzy schludni
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
(1.1) schludność + D.
kolokacje:
synonimy:
(1.1) uporządkowanie
antonimy:
(1.1) niechlujność
hiperonimy:
(1.1) zaleta
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. schludzenie n
czas. schludzić
przym. schludny
przysł. schludnie, schludno
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. schludny + -ość
uwagi:
Liczba mnoga w tabeli odmiany została podana za Słownikiem gramatycznym języka polskiego[1]. Inne słowniki (np.: Uniwersalny słownik języka polskiego[2]) odnotowują, że rzeczownik ten nie tworzy liczby mnogiej.
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Hasło „schludność” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  2.   Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.