wymowa:
IPA[ˈswux ˌapsɔˈlutnɨ], AS[su̯uχ apsolutny], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.akc. pob. ?/i
znaczenia:

fraza rzeczownikowa, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) muz. zdolność rozróżniania bezwzględnej wysokości dźwięku; zob. też słuch absolutny w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Słuch absolutny jest niczym innym jak słuchem doskonałym. Zdolność ta jest dość rzadko spotykana i polega na bezbłędnym rozpoznawaniu dźwięków bez żadnej pomocywyłącznie opierając się na własnej percepcji sensorycznej (…) Uniwersytet Kalifornijski od kilku lat prowadzi poszukiwania genu, który jest odpowiedzialnym za rozwój takich zdolności (…) Po wnikliwej analizie danych ustalono, że rzeczywiście istnieje gen, który odpowiada za słuch absolutny. Wysunięto również przypuszczenie, że większą miarę odgrywają czynniki środowiskowe, czyli głównie dość wczesne podjęcie edukacji muzycznej niż same predyspozycje genetyczne[1].
(1.1) Ludzkie ucho (…) nie jest skalibrowane w skali absolutnej od urodzenia. Zupełnie inaczej jest z okiem, które reaguje na kolory w skali absolutnej (każdy widzi czerwony jako czerwony), ponieważ detekcja kolorów następuje za pośrednictwem reakcji chemicznych, które przebiegają pod wpływem światła o specyficznej długości fali. Osoby, które identyfikują pewne wysokości dźwięku ze specyficznymi kolorami mogą posiąść słuch absolutny poprzez skojarzenie wysokości dźwięków z kolorami, które te dźwięki wywołują. Kalibrują oni w efektywny sposób ucho względem absolutnego odniesienia[2].
(1.1) Często ludzie posiadający słuch absolutny z początku traktują swą zdolność jako uciążliwość, gdyż wychwytują każdą usłyszaną nieczystość.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Słuch absolutny, czy można się go nauczyć?, ekurjerwarszawski.pl
  2. Chuan C. Chang: Podstawy ćwiczeń fortepianowych, druga edycja, tłum. Wojciech Ozimiński