pugna (język hiszpański)Edytuj

wymowa:
IPA['puɣ.na]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) walka, bój
(1.2) starcie, zmaganie

czasownik, forma fleksyjna

(2.1) 3. os. lp (él, ella, usted) czasu teraźniejszego (presente) trybu oznajmującego (indicativo) od pugnar
(2.2) 2. os. lp () trybu rozkazującego (imperativo) od pugnar
odmiana:
(1) lm pugnas
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) combate, lucha, pelea
(1.2) oposición, rivalidad
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. pugnar
przym. pugnante
rzecz. pugnacidad ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. pugna
uwagi:
źródła:

pugna (język łaciński)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) walka
(1.2) bitwa
odmiana:
(1.1-2) pugna, pugnae (deklinacja I)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) certamen n
(1.2) proelium n
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

pugna (język włoski)Edytuj

wymowa:
IPA/'pu.ɲɲa/
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) lit. bitwa, walka (także przen.)[1]
odmiana:
(1.1) lp pugna; lm pugne
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) battaglia, combattimento, lotta
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. pugnata ż, pugno m
czas. pugnare
przym. pugnace
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. pugna
uwagi:
źródła:
  1. Maria K. Podracka, Uniwersalny słownik włosko-polski. Dizionario universale italiano-polacco, Warszawa, Wydawnictwo REA, 2004, ISBN 83-7141-522-2.