psychopata

psychopata (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˌpsɨxɔˈpata], AS[psyχopata], zjawiska fonetyczne: akc. pob.
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) psych. med. człowiek cierpiący na psychopatię
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Spójrz na siebie. Jesteś odrażający, obmierzły! Przejrzyj się w lustrze, żałośny psychopato![1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) pot. psychol
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. psychopatia ż
forma żeńska psychopatka ż
przym. psychopatyczny
przysł. psychopatycznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
gr. ψυχή + πάθος (psyché + páthos) → dusza + cierpienie[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Opowiadania drastyczne, Jan Brzechwa, 1966 w: Korpus języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2.   Hasło psychopata w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.