przeto (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˈpʃɛtɔ], AS[pšeto], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.
znaczenia:

spójnik

(1.1) książk. przyłącza wniosek z twierdzenia podanego w zdaniu przed nim
odmiana:
(1.1) nieodm.
przykłady:
(1.1) Konsul czuje się niezdrowym, przeto zatrzymamy się przez dni kilka.[1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) zatem, więc, toteż
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. prze- + to[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Johann Wolfgang von Goethe: Cierpienia młodego Wertera (tłum. Franciszek Mirandola).
  2.   Hasło prze w: Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków, Krakowska Spółka Wydawnicza, 1927.