przedeń (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˈpʃɛdɛ̃ɲ], AS[pšedẽń], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.nazal.
znaczenia:

poprzyimkowa forma zaimka trzecioosobowego

(1.1) książk. przed niego[1]
odmiana:
(1.1) nieodm.
przykłady:
(1.1) Pomorzanie rozluźnili nieco pierwszy szereg i wyszedł przedeń słusznego wzrostu młodzian w niezwykłym hełmie o kształcie jakby muszli z ostro najeżonym na czubku smoczym grzebieniem[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. przed + niego
uwagi:
(1.1) zobacz też: bezeńdlańdońnadeńnańodeńpodeńpońprzedeńprzezeńweńzańzeń
(1.1) odnosi się tylko i wyłącznie do rzeczowników rodzaju męskiego; zobacz też:   Porada „dlań” w: Poradnia językowa PWN.
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Hasło przedeń w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Witold Jabłoński, Ogród miłości, 2006, Narodowy Korpus Języka Polskiego.