prynuka (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[prɨ̃ˈnuka], AS[prỹnuka], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) przest. także reg. (Kresy)[1] natarczywe zachęcanie gości do jedzenia i picia
(1.2) gw. lwow. zachęta
odmiana:
(1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1) ukr. прынука[2]przymuszanie
uwagi:
tłumaczenia:
(1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: zachęta
źródła:
  1. Tadeusz Lehr, O mowie Polaków w Galicji wschodniej, „Język Polski” nr 2–3/1914, s. 50.
  2. Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych z almanachem, cz. 2, Rzeczpospolita, Warszawa 2007, ISBN 978-83-60688-78-6, s. 101.