praworządność

praworządność (język polski)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co praworządne; cecha tych, którzy praworządni; zob. też praworządność w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Pan bowiem zapewnia praworządność swojemu ludowi / i lituje się nad swymi sługami[1].
składnia:
(1.1) praworządność + D.
kolokacje:
synonimy:
(1.1) legalizm
antonimy:
(1.1) niepraworządność
hiperonimy:
(1.1) uczciwość
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. praworządny
przysł. praworządnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. praworządny + -ość
uwagi:
Liczba mnoga w tabeli odmiany została podana za Słownikiem gramatycznym języka polskiego[2]. Inne słowniki (np.: Uniwersalny słownik języka polskiego[3]) odnotowują, że rzeczownik ten nie tworzy liczby mnogiej.
tłumaczenia:
źródła:
  1. Biblia Tysiąclecia, Ps 135,14.
  2.   Hasło praworządność w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  3.   Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.