polor (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˈpɔlɔr], AS[polor]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) kultura towarzyska, dobre maniery, umiejętność właściwego zachowania się
(1.2) cecha tego, co jest wykwintne i wytworne
(1.3) przest. połysk
odmiana:
(1.1, 1.2, 1.3)
przykłady:
(1.1) I rozjarzam się na mgnienie w uśmiechu z tych, co to trzeba mieć ten polor we krwi, żeby zmieścić bez pośpiechu pozdrowienie, mimo energicznego pośpiechu przecież.
(1.2) Ja mówię, że poezji nie ma bez poloru, a polor być nie może tam, gdzie nie ma dworu.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) bon ton, dobre maniery, kindersztuba, obycie, ogłada, okrzesanie, savoir-vivre, umiejętność zachowania się
(1.2) wykwintność, wytrawność
(1.3) glanc, połysk
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1, 1.2, 1.3) Słowo pochodzi od łac. polire – „polerować, wygładzać” lub „bielić”
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: