pokarać (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[pɔˈkaraʨ̑], AS[pokarać]
znaczenia:

czasownik przechodni dokonany

(1.1) książk. ukarać kilku ludzi po kolei
(1.2) przest. ukarać
odmiana:
(1.1) koniugacja IX
przykłady:
(1.2) Oby cię Bóg pokarał złymi sąsiadami!
(1.2) Bóg mnie pokarał takim głupim chłopem! (Miś)
składnia:
pokarać + B. (+ N.)
kolokacje:
(1.2) oby Bóg pokarał • oby Pan Jezus pokarał • pokarać (ciężką) biedą/głupotą/chorobą
synonimy:
(1.2) skarać, ukarać
antonimy:
(1.2) wynagrodzić
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. karny mrz, pokaranie, kara
czas. karać
przym. karny
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
(1.2) dla języków nierozróżniających aspektów zobacz listę tłumaczeń w haśle: karać
źródła: