pogrzebacz

pogrzebacz (język polski)Edytuj

 
pogrzebacz (1.1)
wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) narzędzie w kształcie pręta zakończonego hakiem, służące do podnoszenia fajerek w piecu i przekładania węgli w jego palenisku; zob. też pogrzebacz w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) reg. gw. kruk, gw. (Białystok) kruczek, gw. (Górny Śląsk) hoczek, gw. (Poznań) haczyk[3] gw. (Warszawa) haczyk[4]
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) kociuba, przest. gw. kosior, daw. kryka
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. grzebać, pogrzebać
rzecz. pogrzebanie n, grzebanie n, pogrzeb mrz
przysł. pogrzebowo
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Hasło pogrzebacz w: Wielki słownik ortograficzny, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. 2,0 2,1   Hasło pogrzebacz w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. Antoni Danysz, Odrębności słownikarskie kulturalnego języka polskiego w Wielkopolsce w stosunku do kulturalnego języka w Galicyi, „Język Polski” nr 8–10, s. 247.
  4. Kazimierz Nitsch, Odrębności słownikowe Poznania, Krakowa, Warszawy, „Język Polski” nr 8–10, s. 267.