począć (język polski)Edit

pronunciation:
IPA[ˈpɔʧ̑ɔ̃ɲʨ̑], AS[počõńć], zjawiska fonetyczne: nazal.asynch. ą  pronunciation ?/i
definitions:

czasownik dokonany

(1.1) zacząć coś, rozpocząć
(1.2) spowodować zajście w ciążę

czasownik zwrotny począć się

(2.1) książk. zacząć się
(2.2) książk. o dziecku / płodzie: zacząć istnieć (od momentu zapłodnienia)
(2.3) książk. powstać
inflection:
(1.1-2) koniugacja Xc
(2.1-3) koniugacja Xc
examples:
(1.1) Naczelnik, tęgi, rudobrody Niemiec, nakazawszy im znakiem milczenie, począł następnie nasłuchiwać[1].
(1.2) Poczęliśmy dziecko, nie zdając sobie z tego sprawy.
(2.2) Moi rodzice powiedzieli mi, że poczęłam się w namiocie podczas wakacji.
syntax:
collocations:
synonyms:
antonyms:
hypernyms:
hyponyms:
holonyms:
meronyms:
related terms:
rzecz. poczęcie n, poczynanie n, czyn mrz, czynnik mrz, wypoczynek mrz, spoczynek mrz, odpoczynek mrz, rozpoczęcie n, rozpoczynanie n, napoczęcie n, napoczynanie n, wypoczęcie n, wypoczywanie n, spoczęcie n, spoczywanie n, odpoczęcie n, odpoczywanie n, uczynienie n
czas. poczynać ndk., czynić ndk., rozpocząć dk., rozpoczynać ndk., napocząć dk., napoczynać ndk., wypocząć dk., wypoczywać ndk., spocząć dk., spoczywać ndk., odpocząć dk., odpoczywać ndk., uczynić dk.
przym. początkowy, spoczynkowy, wypoczynkowy, odpoczynkowy, czynny
idioms:
co tu począć / co począć
etymology:
notes:
translations:
sources: