płaskoć

płaskoć (język polski)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) płaska powierzchnia, płaskość, płaszczyzna[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Bieli się Korynt szeroko rozrzucony na piaszczystej morskiej płaskoci[2].
(1.1) Potem zaczęły się zaznaczać smukłe pnie i rozciągnięte pod niemi piaski płaskoci[3].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) płaskość, płaszczyzna
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. płaskość ż, płaszczyzna ż
przym. płaski
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Hasło płaskoć w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. IV (P-Prożyszcze), s. 248, Warszawa 1900–1927.
  2. Henryk Sienkiewicz, Książki i ludzie
  3. Henryk Sienkiewicz, Listy z Afryki