wymowa:
?/i ?/i
znaczenia:

czasownik przechodni

(1.1) zabijać, mordować, uśmiercać[1][2]
(1.2) wyniszczać, unicestwiać[1][2]
(1.3) przen. dręczyć, męczyć[1]

czasownik zwrotny

(2.1) se omorîzabijać się, popełniać samobójstwo[1]
(2.2) se omorîprzen. mordować się, męczyć się[1]
odmiana:
(1-2) 1. os. lp ter. omor
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. omor n, omorâre ż, omorâciune ż, omorâtură ż
przym. omorât, omorâtor
związki frazeologiczne:
etymologia:
scs. ѹморити (umoriti)[2]uśmiercić, zabić, zamordować[3]
uwagi:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Zdzisław Skarżyński, Mały słownik rumuńsko-polski, Wiedza Powszechna, Warszawa 1963.
  2. 2,0 2,1 2,2   Anna Oczko, Zapożyczenia południowosłowiańskie w języku rumuńskim w XVI i XVII wieku, Kraków 2010, s. 195.
  3.   Hasło „ѹморити” w: Старославянский словарь (по рукописям X‒XI веков), red. Р. М. Цейтлин, Р. Вечерка, Э. Благова, Русский язык, Moskwa 1994, ISBN 5-200-01113-2, s. 736.