niespokojniczek (język polski)

edytuj
wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) daw., zdrobn. od niespokojnik[1]

rzeczownik, forma fleksyjna

(2.1) lm D. niespokojniczka
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Co najmniej od 1607 r. (nie wcześniej niż w 1604), ministrem w Wyszynie był Andrzej Vitalis, „człowiek dziwacznych humorów. Niespokojniczek, z bracią zawsze alterkacyje miewał. Braci starszej kłopoty zadawał”. Kłopoty te polegały między innymi na tym, że seniorowie musieli łagodzić nieporozumienia między nim a patronem[3].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. niespokojność ż, niespokojenie n, niespokojnik m, niespokojnicki m, niespokojnica ż, niespokojniczka ż, niespokojnicka ż, nieuspokojenie n, nieuspokajanie n, niezaspokojenie n, niezaspokajanie n, uniespokojenie n
czas. niespokoić ndk., uniespokoić dk.
przym. niespokojny
przysł. niespokojnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. niespokojnik + -iczek
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) dla języków nierozróżniających zdrobnień zobacz listę tłumaczeń w haśle: niespokojnik
źródła:
  1. 1,0 1,1   Hasło „niespokojniczek” w: Słownik polszczyzny XVI wieku. Edycja internetowa, Instytut Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk, 2010–, ISBN 978-83-65573-85-8.
  2. Aleksandr Zdanowicz, Maurycy Orgelbrand, Słownik języka polskiego: A-O
  3. Jolanta Dworzaczkowa, Z dziejów braci czeskich w Polsce