nakazać (język polski)Edit

pronunciation:
IPA[naˈkazaʨ̑], AS[nakazać] pronunciation ?/i
definitions:

czasownik przechodni

(1.1) aspekt dokonany od: nakazywać
inflection:
(1.1) koniugacja IX
examples:
(1.1) Przyszły autor czterotomowej historii I Międzynarodówki nakazał spalenie wszystkich przechowywanych przez siebie dokumentów Bakunina[1].
(1.1) Nie wiadomo, jakie względy nakazały administracji papieskiej zlecić przykre zadanie eksterminacji kotów zakonnicom z Collegium Teutonicum[2].
syntax:
collocations:
synonyms:
(1.1) gw. (Śląsk Cieszyński) niechać
antonyms:
hypernyms:
hyponyms:
holonyms:
meronyms:
related terms:
rzecz. nakaz m, nakazanie n, nakazywanie n
przym. nakazowy
czas. nakazywać ndk.
idioms:
etymology:
notes:
translations:
(1.1) dla języków nierozróżniających aspektów zobacz listę tłumaczeń w haśle: nakazywać
sources:
  1. Daniel Grinberg, Ruch anarchistyczny w Europie Zachodniej : 1870-1914, 1994, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. Zdzisław Morawski, Watykan bez tajemnic, 1997, Narodowy Korpus Języka Polskiego.