muzykant (język polski)Edytuj

 
muzykanci (1.1)
wymowa:
IPA[muˈzɨkãnt], AS[muzykãnt], zjawiska fonetyczne: nazal. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) pot. osoba grająca na instrumencie muzycznym nie posiadająca wykształcenia muzycznego
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) dawniej, gdy żydowskim muzykantom zdarzało się grywać w naszej wsi, wstawałem o jutrzni i przyglądałem się pilnie ich dochodzeniu do naszych opłotków[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) grajek
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) muzyk
hiponimy:
(1.1) basetlista, basista, cymbalista, dudziarz, gęślarz, harmonista, kataryniarz, klezmer, kobziarz, lirnik, rybałt, taper[3]
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. muzyczka ż, muzyk m, muzyka ż, muzykowanie n, muzyczność ż, umuzykalnienie ż, umuzykalnianie n, muza ż
czas. muzykować, pomuzykować, umuzykalniać, umuzykalnić
przym. muzyczny, muzykalny
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Musikant
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Hasło muzykant w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  2. A jak królem, a jak katem będziesz, Tadeusz Nowak, 1968 w: Korpus języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3.   Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.