mirza (język polski)Edytuj

 
mirza (1.1)
 
mirza (2.1)
wymowa:
‹mir-za›, IPA[ˈmʲirza], AS[mʹirza], zjawiska fonetyczne: zmięk.nie dwuz.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) wódz, książę tatarski; perski i turecki tytuł honorowy, np. uczonych (umieszczany przed nazwiskiem) lub książęcy (wtedy po nazwisku)[1][2]; zob. też mirza w Wikipedii

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(2.1) zool. rodzaj małpiatek z rodziny lemurkowatych; zob. też mirza (zwierzęta) w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Mimo że na ziemie koronne ruszyły stosunkowo niewielkie siły Tatarów, Kantymir mirza i kałga sułtan Dewlet Gerej powrócili bowiem z większością wojowników do swych ułusów, zniszczenia wywołane przez rabusiów były ogromne[3].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) murza
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
pers. میرزا (mirzā) → książę, potomek szacha < pers. میر + زا (mir + zā) → emir, władca + urodzony[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, De Agostini Polska.
  2.   Hasło mirza w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. Leszek Podhororecki Chocim 1621, Bellona, Warszawa 2008, s. 20

mirza (język słowacki)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski żywotny

(1.1) mirza (tytuł)[1]
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Slovník cudzích slov (akademický), pod red. V. Petráčkovej i J. Krausa, Slovenské pedagogické nakladateľstvo – Mladé letá, Bratysława 2005, ISBN 80-10-00381-6.