młódź (język polski)Edytuj

wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik zbiorowy, rodzaj żeński

(1.1) przest. (dziś książk. i podn.) młodzież
odmiana:
(1.1) blm,
przykłady:
(1.1) Urządzacie huczne bale, // bałamucić chcecie młódź // i w występnym swoim szale // ideami dusze truć![2]
(1.1) Wypoczywająca młódź natomiast przygotowała dla wojewody niemało atrakcji, m.in. mógł on podziwiać skoki spadochronowe[3].
(1.1) Spore zasługi w formowaniu się w XVIII w. nowego języka literackiego Białorusinów (wciąż jeszcze wtedy nazywanych Litwinami) położyli jezuici z prowincji białoruskiej. W rozbudowanym przez nich szkolnictwie, przez które przepuszczali młódź z dworów i mieszczańską, organizowali teatrzyki uczniowskie z często niebłahym repertuarem[4].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. młody
rzecz. młodzież ż, młode n, młody mos
czas. młodzić
związki frazeologiczne:
etymologia:
od prasł. *moldь, a to od przymiotnika prasł. *moldъ[5][6] (od tego właśnie pol. młody)
bardzo często notowane między XVI a XVIII wiekiem[5]
por. białor. мо́ладзь, ros. мо́лодь, słc. mlaď i ukr. мо́лодь
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: młodzież
źródła:
  1.   Hasło młódź w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  2. Janusz Szpotański, Zebrane utwory poetyckie, 1990, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  3. Beata Maly, Gazeta Wrocławska nr 21/07, 1999, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  4. Sokrat Janowicz, Gazeta Wyborcza, 1998-12-04, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  5. 5,0 5,1 Hasło MŁÓDŹ w: Andrzej Bańkowski, Etymologiczny słownik języka polskiego, t. II, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, ISBN 83-01-13017-2, s. 201.
  6. Hasło *moldь/*moldъ w: Этимологический словарь славянских языков, red. O. Trubaczow, A. Żurawlоw, t. 19, Moskwa 1974-, s. 179-181.