larwa (język polski)Edytuj

 
larwa (1.1)
wymowa:
IPA[ˈlarva], AS[larva] ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) ent. stadium życia owada różniące się pod względem budowy i zachowań od osobnika dojrzałego; zob. też larwa w Wikipedii
(1.2) pot. niesympatyczna kobieta
(1.3) daw. (także gw. (Śląsk Cieszyński)[1]) zob. maska (na bal maskowy)[2]
(1.4) duch zmarłego prześladujący żywych[3]
(1.5) daw. zob. zjawa
odmiana:
(1.1-5)
przykłady:
(1.1) Ptaszek zaczął dziobać larwę siedzącą na listku.
(1.2) Ta stara larwa spod 38 znowu nie odpowiedziała mi nadzień dobry”.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
poczwarka
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. larwalność ż
przym. larwalny
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Larve, franc. larve[4] < łac. larva[5]
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Owady
tłumaczenia:
(1.3) zobacz listę tłumaczeń w haśle: maska
(1.5) zobacz listę tłumaczeń w haśle: zjawa
źródła:
  1. Słownik gwarowy Śląska Cieszyńskiego, red. Jadwiga Wronicz, Galeria „Na Gojach”, Ustroń 2010, ISBN 978-83-60551-28-8.
  2. Karnawał w: Anna Piotrowicz, Słownictwo i frazeologia życia towarzyskiego w polskiej leksykografii XX wieku, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2004, ISBN 83-232-1378-X, s. 268.
  3.   Hasło „larwa” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  4.   Hasło „larwa” w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  5. Hasło „larwa” w: Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, De Agostini Polska.