kwestarz (język polski)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) rel. przest. zakonnik prowadzący osobiście zbiórkę darów dla klasztoru
(1.2) przest. osoba kwestująca
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Przy nim stał kwestarz, sędzia tuż przy bernardynie[1].
(1.1) Brat kwestarz wrócił wieczorem z żukiem wypełnionym dyniami.
(1.2) Proboszcz nic nie mógł zrobić, teren przed wejściem do kościoła opanowali kwestarze WOŚP.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) zakonnik
(1.2) osoba
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. kwesta ż, kwestowanie n
forma żeńska kwestarka ż
czas. kwestować ndk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. kwesta + -arz
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Adam Mickiewicz, Pan Tadeusz, Księga pierwsza: Gospodarstwo.