kumplować się

kumplować się (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[kũmˈplɔvaʨ̑‿ɕɛ], AS[kũmplovać‿śe], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.denazal.zestr. akc.
?/i
znaczenia:

czasownik zwrotny niedokonany (dk. brak)

(1.1) pot. być z kimś w koleżeńskich stosunkach[1]
odmiana:
(1.1) koniugacja IV
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) kolegować się, przyjaźnić się; pot. kumać się; przest. fraternizować się; książk. spoufalać się, poufalić się; fraz. być za pan brat, trzymać sztamę
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. kumpel mos, kumpela ż, kumpelka ż, kumplostwo n, kumplowanie n, skumplowanie n, zakumplowanie n
czas. skumplować się dk., zakumplować się dk.
przym. kumpelski, kumplowski
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: przyjaźnić się
źródła:
  1.   Hasło „kumplować się” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.