krakus (język polski)Edytuj

 
szarża krakusów (1.2)
wymowa:
IPA[ˈkrakus], AS[krakus] ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) pot. mieszkaniec Krakowa
(1.2) hist. wojsk. żołnierz lekkiej kawalerii polskiej z okresu Księstwa Warszawskiego i powstania listopadowego[1]; zob. też krakusi w Wikipedii
(1.3) hist. wojsk. w okresie międzywojennym: uczestnik wojskowego przysposobienia konnego[1]
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Ten zagorzały krakus zarzekał się, że nigdy nie pojedzie do Warszawy.
(1.2) Co za śmiałość, co za siła, / Zazdrość widzieć tych wiarusów; / Gdybym chłopcem się rodziła, / Tobym poszła do Krakusów, (…)[3] (sic!)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) krakowiak, krakowianin
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Kraków m, Krakowskie n, krakowiak m, krakowianin m, krakowianka ż
zdrobn. krakusek m
forma żeńska krakuska ż
przym. krakowski
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. Kraków + -us, może końcówka na podobieństwo wyrazów łacińskich
uwagi:
zob. też krakus w Wikipedii
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: krakowiak
źródła:
  1. 1,0 1,1   Hasło krakus w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Zygmunt Saloni, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Włodzimierz Gruszczyński, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego na płycie CD, Warszawa 2012, ISBN 978-83-927277-2-9.
  3. Krakusy, piosenka ludowa, Lutnia. Piosennik polski, zbiór 2, wyd. F. A. Brockhaus Lipsk 1865, s. 130