kozetka (język polski)Edytuj

 
kozetka (1.1)
wymowa:
IPA[kɔˈzɛtka], AS[kozetka] ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) wąski mebel bez oparcia, przeznaczony do leżenia
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Otuliła się w wytarte futro, umieściła się wygodniej na kozetce i powróciła do książki[1].
(1.1) Podchodzę do kozetki i układam się wygodnie. Zamykam oczy, ale natychmiast otwieram je na powrót, bo doznaję nieprzyjemnego uczucia zapadania się, zupełnie jak po dużej dawce alkoholu[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) reg. (Poznań) leżanka
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. kozetkowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) ros. козетка < franc. causette < franc. causergawędzić, rozmawiać
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Tadeusz Borowski, Pożegnanie z Marią, 1947, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. Jacek Głębski, Kuracja, 1998, Narodowy Korpus Języka Polskiego.