koronny (język polski)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) najważniejszy
(1.2) łow. o jeleniu mający koronę
(1.3) hist. polit. związany z Koroną, dotyczący Korony
(1.4) związany z państwem lub królestwem, dotyczący państwa lub królestwa
odmiana:
przykłady:
(1.1) Prokurator przedstawiła dowody koronne i na sali sądowej zaległa cisza.
(1.2) Rysiu ustrzelił największego koronnego i został wybrany królem łowów.
składnia:
kolokacje:
(1.1) dowód / zarzut koronny • świadek koronny
(1.3) hetman polny koronnyhetman wielki koronny
(1.4) klejnoty koronne • kustosz koronny
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. korona ż, Korona ż, koronka ż
czas. koronować ndk., ukoronować dk.
przym. koronowy, koroniasty
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. korona + ny
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: