konstytucja

konstytucja (język polski)Edytuj

 
oryginał dawnej polskiej konstytucji (1.1)
wymowa:
IPA[ˌkɔ̃w̃stɨˈtuʦ̑ʲja], AS[kõũ̯stytucʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.samogł.+n/m+szczelin.akc. pob., ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) praw. akt prawny, określany także jako ustawa zasadnicza, który zazwyczaj ma najwyższą moc prawną w systemie źródeł prawa w państwie; zob. też konstytucja w Wikipedii
(1.2) hist. w I Rzeczypospolitej uchwała sejmu
(1.3) biol. stan organizmu zwierzęcia uwarunkowany jakością tkanek, czynnością narządów wewnętrznych i regulacyjną działalnością gruczołów dokrewnych; zob. też konstytucja (zootechnika) w Wikipedii
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Konstytucja Polski zapewnia obywatelom najważniejsze prawa.
składnia:
(1.1) konstytucja + D.
(1.3) konstytucja + D.
kolokacje:
(1.1) konstytucja Polski / Niemiec / USA / … • polska / niemiecka / amerykańska konstytucja
synonimy:
(1.1) ustawa zasadnicza
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. konstytucjonalista mos, konstytucjonalistka ż, konstytucyjność ż, konstytuowanie n, ukonstytuowanie n
czas. konstytuować ndk., ukonstytuować dk.
przym. konstytucyjny
przysł. konstytucyjnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. constitutio[2]
uwagi:
zob. też konstytucja w Wikicytatach
Konstytucja w znaczeniu (1.1) została wybrana Słowem Roku 2018 w plebiscycie zorganizowanym przez Uniwersytet Warszawski[3].
tłumaczenia:
źródła:
  1.   Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  2. Słownik wyrazów obcych, red. Magdalena Tytuła i Jacek Okarmus, s. 127, Warszawa – Bielsko-Biała, Wydawnictwo Szkolne PWN, 2010, ISBN 978-83-262-0867-6.
  3. Wyniki plebiscytu „Słowo Roku 2018”