konował (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[kɔ̃ˈnɔvaw], AS[kõnovau̯], zjawiska fonetyczne: nazal. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) pogard. zły, kiepski lekarz
(1.2) daw. człowiek niewykształcony, partacz leczący konie i bydło[1]
(1.3) daw. lekarz weterynarz, szczególnie lekarz koni[1]
(1.4) daw. kowal zajmujący się prócz kucia koni również leczeniem zwierząt; nazwa używana w średniowieczu i na początku nowożytności[2], np. w Codex picturatus[3]
(1.5) wulg. onanista
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) lekarzyna, doktorzyna, rzeźnik, felczer, znachor
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. konowalski
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) z (1.2)
(1.2-3) siedemnastowieczny rutenizmpol. kon- + -o- + wałdosł.ten, który obala na ziemię konie do kastracji[4]; zobacz też tłumaczenia na białoruski, rosyjski i ukraiński
(1.5) od walić konia
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1   Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. II, Warszawa 1900–1927, s. 445-446.
  2. a, Zootechniczny słownik encyklopedyczny, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne.
  3. W. A. Maciejowski, Historya rzemiosł, rzemieślników i rzemieślniczych wyrobów w Polsce, od czasów najdawniejszych aż do końca XVIII wieku, „Kwartalnik kłosów”, 1, Warszawa.
  4.   Porada „konował i świniopas” w: Poradnia językowa PWN.