Podobna pisownia Podobna pisownia: konkubín

konkubin (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[kɔ̃ŋˈkubʲĩn], AS[kõŋkubʹĩn], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.-nk- 
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) zob. konkubent
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Konkubin mojej córki bardzo troszczy się o jej dziecko z poprzedniego związku.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) praw. konkubent; pot. eufem. narzeczony; pot. żart. nieślubny
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) partner
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. konkubinat m, konkubent m
forma żeńska konkubina
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. concubinus[2]
uwagi:
Zarówno forma "konkubin", jak i "konkubent" są językowo poprawne.[3]
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: konkubent
źródła:
  1. Zygmunt Saloni, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Włodzimierz Gruszczyński, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego na płycie CD, Warszawa 2012, ISBN 978-83-927277-2-9.
  2.   Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. Maciej Malinowski, Obcy język polski [1]