wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) członek konfraterni
(1.2) daw. kompanion, towarzysz
(1.3) przest. rel. współbrat (w zakonie, stanie duchownym)[1]
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Jeden z konfratrów niesie zawsze w procesji proporzec cechu.
(1.2) Konfratrzy acana zostawili rannego pod dębem i pognali w siną dal.
(1.3) Niech ojciec powiadomi swoich konfratrów o decyzji magistratu.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. konfraternia ż
przym. konfraterski
przysł. konfratersko
związki frazeologiczne:
etymologia:
p.łac. confrater[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Alojzy Jougan, Słownik kościelny łacińsko-polski, wydanie V, Wydawnictwo Diecezjalne, Sandomierz 2013, ISBN 978-83-257-0542-8, s. 139.
  2.   Hasło „konfrater” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.