koncerz (język polski)Edytuj

 
koncerz (1.1)
wymowa:
IPA[ˈkɔ̃nʦ̑ɛʃ], AS[kõnceš], zjawiska fonetyczne: wygł.nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) hist. wojsk. długa broń biała wywodząca się od miecza i przeznaczona do kłucia[1]; zob. też koncerz w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
st.czes. končiř[2], być może z osm. خنچر (hançer / hançar) / osm. خنجر (hancer) (por. tur. hançer)[3] < arab. خنجر (ḫanǧar)[4]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Włodzimierz Kwaśniewicz, Leksykon broni białej i miotającej, Warszawa 2003, s. 110.
  2. 2,0 2,1   Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. Halina Rybicka, Losy wyrazów w języku polskim, PWN, Warszawa 1976, s. 22.
  4. Wielki słownik wyrazów obcych, praca zbiorowa, pod red. Mirosława Bańki, PWN, Warszawa 2008, ISBN 978-83-01-14455-5.