kohabitacja

kohabitacja (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˌkɔxabʲiˈtaʦ̑ʲja], AS[koχabʹitacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) polit. współrządzenie organów władzy reprezentujących odmienne opcje polityczne[1]; zob. też kohabitacja (polityka) w Wikipedii
(1.2) daw. współżycie, współdziałanie lub współzamieszkiwanie[1]
(1.3) socjol. praw. wspólne zamieszkanie, współmieszkanie, nieformalne wspólne życie; zob. też kohabitacja (socjologia) w Wikipedii
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) koabitacja
(1.3) koabitacja
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.3) konkubinat
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. kohabitowanie n, habitus mrz
czas. kohabitować
przym. kohabitacyjny
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) franc. cohabitation < p.łac. cohabitare
(1.2-3) p.łac. cohabitare < łac. co-, łac. con-z, współ + łac. habitaremieszkać, przebywać[3]
uwagi:
zob. też kohabitacja w Wikipedii
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1   Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2.   Hasło kohabitacja w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  3. Hasło kohabitacja w: Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, De Agostini Polska.