klinga (język polski)Edytuj

wymowa:
IPA[ˈklʲĩŋɡa], AS[klʹĩŋga], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.-nk- 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) ostrze broni siecznej
(1.2) gw. (Warmia i Mazury) dzwonek[1]
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) brzeszczot, głownia
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) ostrze
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) niem. Klinge
(1.2) niem. Klingel[1]
uwagi:
tłumaczenia:
(1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: dzwonek
źródła:
  1. 1,0 1,1 Irmina Judycka, Typy zapożyczeń niemieckich w gwarach Warmii i Mazur, „Poradnik Językowy” nr 8/1954, s. 8.

klinga (język kaszubski)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) klinga
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) òstrzé n
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Klinge
uwagi:
źródła:

klinga (język szwedzki)Edytuj

wymowa:
znaczenia:

czasownik

(1.1) dźwięczeć, dzwonić

rzeczownik, rodzaj wspólny

(2.1) klinga
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
Hasło zaimportowane automatycznie – wymaga uzupełnienia i weryfikacji. Kliknij na „Edytuj”, wypełnij puste pola i usuń niniejszy komunikat. Dziękujemy!
źródła: